بتواند به سفر حج برود ، بايد شخص ديگرى را نايب كند ، و از طرف خود به حج بفرستد ، امّا هرگاه كسى قدرت مالى پيدا كند ، و در زمان قدرت ، بر اثر پيرى يا بيمارى ، توانايى انجام حج نداشته باشد ، حج بر او واجب نيست ؛ هر چند احتياط مستحب آن است كه اجير بگيرد . مسألهء 42 - هرگاه خانمى با اشتغال در مؤسّسه‌اى هزينهء حجّش را به دست آورد ، و مخارج روزانه‌اش نيز تأمين باشد ، امّا با رفتن به حج ، شوهرش براى مخارج زندگى به زحمت بيفتد ، در صورتى مستطيع است كه به زحمت افتادن شوهر موجب مشكلاتى براى زن نباشد . مسألهء 43 - در استطاعت فرقى نيست كه در ماه‌هاى حج ( شوّال ، ذىالقعده و ذىالحجّة ) حاصل شود ، يا قبل از آن مستطيع گردد ( مشروط بر اين كه زمان كافى براى تهيّه مقدّمات و رسيدن به اعمال حج را داشته باشد ) بنابراين ، اگر استطاعت مالى پيدا شود و ساير شرايط نيز موجود باشد نمىتواند خود را از استطاعت خارج كند ؛ مثلًا اموال خود را به كسى ببخشد ، يا صَرف كار غير ضرورى كند ؛ حتّى قبل از فرا رسيدن ماه‌هاى حج ، اين كار جايز نيست . مسألهء 44 - اگر شخصى با اعتقاد به اين كه مستطيع نيست ، نيّت حجّ مستحب كند ، سپس معلوم شود كه مستطيع بوده ، كفايت از حجّة الاسلام ( حج واجب ) مىكند . مسألهء 45 - جايز نيست با مال حرام ، يا مالى كه خمس آن را نداده ، حج بجا آورد ، و اگر لباس احرام و طواف وسعى و پول قربانى و اجرت چادر و فرشى كه بر آن وقوف به عرفات و منى مىكند حرام باشد ، حجّ او بنابر احتياط باطل است . مسألهء 46 - اگر پولى كه براى نام‌نويسى حج داده مىشود ، از درآمد همان سال بوده باشد خمس ندارد .